Kvinnene forsvant ut i skogen for å stanse seksuell trakassering

I landsbyen Ikongo på Madagaskar eksisterer et system med én mannlig og én kvinnelig leder. Men da den mannlige lederen ikke ville stanse seksuell trakassering av landsbyen unge jenter, fikk kvinnene nok.

2011 vil for alltid stå som et viktig årstall i Ikongo. Dette året satte kvinnene makt bak sine krav. Siden har de blitt hørt.

– De unge jentene i landsbyen hadde lenge vært plaget av menn som slett ikke respekterte de grensene som ble satt. I tillegg til seksuelle tilnærmelser, kom jentene systematisk i siste rekke. Da landsbyens kvinnelige leder ba den mannlige lederen om å sørge for at det ble slutt på dette, gjorde han ingenting. Neste gang den kvinnelige lederen fremmet sin sak, satte hun en tidsgrense: Hvis ikke alt er ordnet innen to dager- altså til mandag vil det skje noe dramatisk, sa hun til sin mannlige kollega.

Det er Toromare Mananato, visepresident i den lutherske kirken på Madagaskar, som forteller historien fra Ikongo. På Stavanger Mission Conference holdt hun et kraftfullt innlegg om at kvinner har makt til å hindre korrupsjon og maktovergrep.

Les innlegget →

RANOROSOA

En tro Guds tjener på Madagaskar er gått bort.

Astrid Gidskehaug sammen med Ranorosoa.

Jeg fikk den glede å samarbeide med henne i fire år på Bibelskolen for kvinner på Amboaloboka, Fianarantsoa. Jeg minnes henne som en glad kristen, alltid i godt humør og lett å omgås. Hennes høyeste ønske var at jentene skulle bli glad i Jesus som hadde gitt livet sitt for dem på korset. Hun var sjelesørgeren blant oss fire som hadde ansvar for undervisningen og jentenes ve og vel på internatet. Hver gang skoleåret var slutt, ba hun jentene om tilgivelse hvis hun hadde sagt eller gjort noe som såret dem. Da jeg sluttet på bibelskolen i 1978,overtok hun som styrer til hun ble avløst av Raosera Evelinah i 2007.

Hun var også glad i familien sin som hun hjalp på mange måter. Hun snakket ofte om mora. Faren husket hun ikke for han døde da hun var ganske liten. Fra hun var 10 år var det et eldre søskenbarn som tok seg av henne. Han tok henne med til Frankrike der han var professor i medisin. Ranorosoa fikk gå på bibelskole mens hun var der, og det satte hun veldig pris på.

Da hun vendte tilbake til Madagaskar, begynte hun på lærerskolen i Fandriana i hjembygda si. På den tida ble hun bedt om å være lærer på Bibelskolen for unge jenter på Amboaloboka.Hun tok imot tilbudet og ble værende på bibelskolen i 41 år. Hun var styrer i 29 år.

Les innlegget →

Førsteinntrykket kan bedra

Et lite historisk tilbakeblikk til 70-tallets Madagaskar.

Ho var spesiell, misjonær Kjersti Vevstad frå Gjerstad. 20 skular med 1000 elevar administrerte ho i regnskogen på Aust Madagaskar i 1970-åra. Elevbyen i landsbyen Ampasinambo var finansiert av Skolenes Ulandsaksjon. Men det var hennar initiativ og ho var byggeleiar. Her fekk elevane frå småskulane i skogen vidaregåande utdaning, og her fekk dei bu. Kjersti fungerte også som uformell prost for prestane i distriktet. I desember 1974 fekk eg ein fottur på 100 km saman med henne og ein ungdomsflokk langs skogstiane. Eit prostimøte i utkanten av distriktet var målet. Eg fekk då eit og anna glimtet frå hennar liv som einsleg misjonær i skogen.

På jordvegen inn frå kysten til landsbyen måtte Kjersti og alle som skulle til Ampasinambo, over 30 provisoriske bruer. Desse vart demontert før regntida sette inn.  Dermed var dei klar til montering igjen når regntida var over. Den tørre tida var einaste sjansen for Kjersti å koma seg ut til sivilisasjonen med den vesle jeepen sin for å proviantera det nødvendige til eige hushald og til skulen. Dessutan skaffa ho medisin og anna til den lokale sjukestova som staten eigentleg hadde ansvaret for.

Ein dag hadde ho med seg ein ung gendarm (militær politimann). Ungdommen insisterte på å få ta over rattet. Det var jo for gale at den aldrande dama skulle måtta køyra sjølv! Men det gjekk ikkje likare enn at jeepen kom for langt ut på vegkanten og trilla rundt fleire gonger sidelengs ned skråninga før han vart ståandes på hjula igjen. Den urøynde sjåføren fekk sjokk og stakk av. Men Kjersti fekk samla folk frå landsbyane i nærleiken, og med skogens dronning ved rattet, greidde dei dra vogna opp på vegen igjen.

”Etter ein kneoperasjon har eg hatt problem med å gå så langt. Men det er vel litt psykisk også,” la ho til. Ungdomane i fylgjet drog i førevegen. Men då ungdommen hadde kvilepause, seig Kjersti med staven forbi. Slik kom me fram samstundes.

Ei kraftig regnbye kom i det me passerte ein risåker i skråninga opp frå stien. Eit halvtak som bonden hadde sett opp for seg og dottera var stor nok til at Kjersti og eg  fekk søkja livd der. Bonden hadde berre eit lendeklede – salaka – på seg. Far og dotter skulle nett ha seg eit måltid ris servert på palmeblad. Dei uventa gjestene vart sjølvsagt inviterte med i måltidet. Denne skogen er nok grensene for ditt liv, tenkte eg og studerte den enkle mannen.

Me presenterte oss som misjonærar frå Norvezy, Noreg. Nei, der hadde han ikkje vore. Men han var godt kjent i Djibouti, Libanon og Syria, fortalde han.  Åhå, jaså? Jau, han hadde vore fransk soldat. I 1928 forlet han Damaskus etter 9 år i den franske hær.

Nei, skulle du høyrt på maken! Så feil kan ein ta. Ein bør ikkje vurdera mennene etter antrekket, ei heller damene etter ganglag og stav.

Les innlegget →

Eit glimt frå ei anna verd

I denne artikkelen skal eg forklare nærmare om landet Madagaskar, som er nokså ansleis i forhold til biletane du har i hovudet. Det er mange som tar alle Afrikanske land i ein og samme kam, og uansett om landa er i same kontinent kan ulikhetane vera enorme.

Eg er ei 19 år gammal jenta frå Norge som er på utveksling på Madagaskar i 6mnd, og reiser gjennom NMS sitt utvekslingsprogram (Connect) på Hald internasjonale senter. Her har eg opplevd at alle mine tankar og forventingar til landet og Afrika generelt ikkje var som eg hadde trudd elle tv-skjermen har vist. Alt i denne artikkelen er tatt utifrå egne tankar og opplevingar, og absolutt ikkje ein fasit på noko.

 

Solskinnsøya aust for Mosambik, nemleg Madagaskar er ukjent for folk flest. Kanskje du har høyrt om baobab- tre, lemurar eller sett ein av dei mange Madagaskar filmane. Det er så mykje meir enn berre ei øy utanfor Afrika og eit av verdas fattigaste land.

 

Viss du skal samanlikna med Norge er det enorme forskjellar, og nokre av dei er veldig openbare. Som for eksempel så er me nordmenn kjende for vår intimsone og du har vel høyrt at me sitt ein og ein på bussen? I Madagaskar er det absolutt ingenting som heiter personlig mellomrom, viss du tar bussen og det ikkje er fleir seter igjen så deler du enten setet med ein vilt fremd person elles så kan du stå tett oppi folk.

 

Det er kanskje framstilt på internettet og TV at afrikanske land er så fattige og det kjem berre fram alle katastrofane som skjer og det er sant at over gjennomsnittet ikkje har så mykje pengar å forholda seg til, men uansett om dei har så lite er dei nokre av dei lykkelegaste personane i verda. Det er så fint å sjå at uansett om dei har altfor lite mat, pengar og klede så delar dei alltid på det de har, og alle skal få! Det er verkeleg noko me som kjem frå dei vestlige landa kan læra og kan prøva a setja pris på at me har muligheita til å få utdanning, får mat på bordet kvar dag og kan begynna å setja pris på ikkje berre dei store tinga her i livet, men også dei småtinga i kvardagen.

Les innlegget →

Følg
bloggen

Få varsel om nye blogginnlegg på e-post.


Expand Lukk Søk Meny Mer Expand Arrow Facebook Twitter Instagram Youtube Vimeo Email Tro Kjærlighet Kjærlighet Håp Håp